Pazarlar, özellikle kumaş pazarları, kadınların sorgusuz sualsiz var olabildikleri, sosyalleşebildikleri kamusal alanlardan biri. Genellikle erkek işi gibi görülen pazarcılık ise her türlü hava koşulları, uzun çalışma saatleri nedeniyle zahmetli bir iş. Kadınlar, sebze pazarlarında küçük üreticiler olarak hep vardı. Ama kumaş pazarlarında tek başlarına, tezgâh sahibi ve satıcı olarak yer almaları çok daha sonra oldu. Bodrum’da 2002 yılında kendi adına yer kiralayan ilk dört kadından biri de Nurgül İnan’dı.
Nurgül, pazarın dışında, arabasının arkasında satış yaparak pazarcılığa başlamış. Bugün ise Bodrum yarımadasında açılan üç pazarda tezgâh sahibi. İşlerinin büyümesiyle birlikte büyük oğlu ve gelinini de yanına almış. İki ailenin birden geçimini sağlayan sistemin beyni o. Bodrum piyasasında satılabilecek malları seçmek, satın almak, fiyatlamak, sürümü ve rakiplerini takip etmek onun görevi.
Tüm kararları almak ve parayı kontrol etmek Nurgül ‘ü güçlü ve biraz da dokunulmaz yapmış ancak, o bunlara rağmen, hala öğrenilmiş anne ve ev kadını olma rollerini çok önemsiyor.
Nurgül, ne yazık ki 03.06.2019 tarihinde bayram tatillerini kana bulayan trafik kazalarından birinde aramızdan ayrıldı.
Nurgül İnan evinde, vazgeçemediği kahve ve sigarası eşliğinde toptancısı ile konuşuyor.Nurgül, evi temizlemeye hazırlanırken ekonomi haberlerine de kayıtsız kalamıyor. Ekonomideki olumsuz gelişmeler önce pazara yansıyor, alış veriş azalıyor.Nurgül, mutfakta tıkanan su borularını açmaya çalışıyor. Onca ev işinin arasında boruları tamir etmekte onun görevi.Nurgül İnan için balık tutmak sadece bir hobi değil, bir huzur sığınağı. Yıllar içinde Kumbahçe kıyılarındaki balık avlanacak yerleri iyi öğrenmiş.Nurgül İnan, yardımcısı ve bir nevi ortağı olan büyük oğlu Birol Aydın ile alacak verecek hesapları tutmadığı için hararetli bir şekilde konuşuyor.Nurgül, kışın çok soğuk günlerinde pazar tezgâhını oğlu ve gelinine bırakarak evde torununa bakıyor. Bakıcı parası da ayrı bir sorun. Almanya’da yaşayan erkek torununa dokunamamak ise ayrı bir hüzün.Çamaşırları kapının önüne asarken, elektrik saatine sıkıştırılmış bulduğu faturanın yüksek gelmesi Nurgül’ün canını sıkıyor.Nurgül İnan, evinde depo olarak kullandığı odada, toptancıdan gelen malları pazara çıkarmadan önce kontrol edip, sınıflandırıyor.Pazarda öğlen yemeği paylaşarak yeniyor. Kumaşa değecek elleri dikkatli kullanmak, yağlamamak gerek.Nurgül İnan, pazarın son saatlerinde oluşan boşlukta dinleniyor. Sabahtan beri yaklaşık 10 -12 saatlik sürenin çoğunu ayakta geçirdi. Bacakları artık onu taşıyamıyor, ayakları acıyor.Nurgül, küçük oğlu Çağlar Aydın’ın yeni evi için pazarda perde seçiyor. Çağlar ikinci evliliğini yapacak.Nurgül İnan pazara çıkmadığı günlerde evin koridorunda defolu malları tamir ediyor. Sabır ve özen isteyen bu uzun çalışmaya kahveler eşlik ediyor.Nurgül İnan Bodrum’a yerleşmeden önce yaşadığı Söke’deki evinde çıkan yangından kurtarabildiği eski fotoğraflarına bakarken eski halini, çalıştığı pamuk tarlalarını özlemle, sevgiyle anıyor.Nurgül her zaman geri dönmeyi ve yeni bir başlangıç yapmayı istediği köyü Didim Akköye artık temelli yerleşti.
